2020 | van vuurwerk naar verandering - Learning Animals
350621
post-template-default,single,single-post,postid-350621,single-format-standard,eltd-cpt-2.1,ajax_fade,page_not_loaded,,moose-ver-3.1, vertical_menu_with_scroll,smooth_scroll,blog_installed,wpb-js-composer js-comp-ver-6.0.3,vc_responsive

2020 | van vuurwerk naar verandering

Het is eigenlijk heel simpel.
Het is simpelweg niet oké dat je niet zeker weet of iedereen goed het eindejaar doorstaat.
En daar hoef je geen onderzoek voor te doen ten aanzien van de impact van decibels, of de hoogte van het roetgehalte. Het heeft te maken met het volledig losgeslagen zijn van een maatschappij van het kunnen beleven. Een verslaving aan reactiviteit, aan grootheidswaanzin, aan het creëren van afleiding, het vasthouden aan het vervullen van een traditie, om niets te hoeven beleven – met elkaar. Kwijtraken van beschouwing. Alle frustraties van de performance-verwachtingen waarmee de maatschappij mensen confronteert worden de lucht ingeschoten; nieuwjaar net zo idioot als dat carnaval het excuus is geworden om je totaal te bezatten. Alles kunnen negeren. 

Bizar, dat een moment van reflectie en inspiratie van een nieuwe tijd moet starten met spanning. Met bezorgdheid, met angst, met frustratie, irritatie, onmacht, verdriet. Een paard wat overlijdt, andere dieren die worden mishandeld (inclusief mensen). Een overheid die geen richting weet te geven aan een volledig individualistische samenleving, waar uitgaan en rekening houden met de beleving van een ander, gezien wordt als het verliezen van het recht op eigen beleving. Echter die eigen beleving is er niet. En juist dat maakt alles zo reactief. Maakt dat men niet meer weet hoe er richting gegeven kan worden, want de beleving bestaat niet meer. Daar zet de productie-gerichte maatschappij zich voor in, voor reactiviteit. En daarmee komen we terug bij het paard. Want naast een nieuwjaarswisseling kunnen doorstaan zonder paniek, moet elk moment ervaren kunnen worden, eigen kunnen zijn. De kwaliteit van beleving. Een hulphond beleeft zijn eigen leven niet – met of zonder vuurwerk. Een hulphond en vele andere dieren (ook menselijke dieren) produceren hun bestaan. Maar ook voor dat soort redeneringen is bezinning nodig. En geen reactiviteit. Geen bevestiging dat je goed bezig bent (produceert), maar een zoektocht naar het heroveren van de capaciteit om te beleven. Jezelf en een Ander.
2020 Een nieuwe tijd voor verandering